نقشه

اشتراک گذاشته شده با :

کیهان شناسی

نقشه های جدید ماده تاریک منتشر شد
نقشه های جدید ماده تاریک منتشر شد
بیگ بنگ: یک تیم بین المللی از دانشمندان به انتشار نقشه های جامعی از پویا شناسی ماده تاریک در جهان پیرامون پرداخته است. ماده تاریک بسیار عجیب و رازآلودی است که تقریبا یک چهارم کیهان را تشکیل داده است. حتی حساس ترین دستگاه های اخترشناسی هم قادر به مشاهده این ماده نیستند زیرا نوری ساطع نکرده و جلوی نور را نمی گیرد. در این تصویر از داده های نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون برای ماده تاریک، نواحی آبی رنگ کهکشان هایی را نشان می دهد که به سمت ما تمایل دارند و نواحی سرخ نیز از ما دور می شوند. به گزارش بیگ بنگ، “دکتر فلورنت لسلرک” نویسنده ارشد از «مؤسسه کیهان شناسی و گرانش» دانشگاه پورتسموث انگلیس گفت: «از آنجا که ماده تاریک با نور برهمکنش ندارد و هیچ نوری منتشر نمی کند، توزیع و تکامل آن بطور مستقیم قابل مشاهده نیست.»دکتر لسلرک و همکارانش از دانشگاه فنی مونیخ، موسسه اخترفیزیک پاریس، موسسه لاگرانژ پاریس، دانشگاه ایلینویز و دانشگاه پورتسموث به تجزیه و تحلیل داده های گردآوری شده در طی سال های  ۲۰۰۰ تا  ۲۰۰۸ پرداختند. بررسی داده های نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون(SDSS) به تصاویر چند رنگ ژرفی از یک پنجم آسمان دست یافته و طیف آن بیش از  ۹۰۰ هزار کهکشان را در بر می گیرد. تیم پژوهشی از یک مجموعه ابزارهای تحلیلی خاص استفاده کرد. محققان بیان کردند: «ما توزیع و تکامل ماده تاریک را به تجزیه و تحلیل های تصویری کیهان به نمایش می گذاریم. روش مورد استفاده ما با دقت بسیار بالایی میادین سرعت و مقدار چگالی را تخمین می زند. در این روش، تعداد جریان های ماده، تغییر شکل و وارونگی عناصر سیال اندازه گیری می شوند. این کارها قبلا غیر قابل دسترس تصور می شد. نقشه های جدید ماده تاریک، آسمان شمالی را تا فاصله دو میلیارد سال نوری تحت پوشش قرار می دهند.» در این تصاویر صفحه ابر کهکشانی با گستردگی ۱۰ مگاپارسک را مشاهده می کنید. دکتر لسلرک گفت: «بکارگیری روش فاز-فضا(phase-space) طیف وسیعی از اطلاعات را در اختیارمان قرار می دهد. این اطلاعات قبلا فقط در مشاهدات به تحلیل و بررسی رسیده بود و امری غیر قابل دسترس تلقی می شد. دسترسی به این اطلاعات در بررسی های کهکشانی، درهای جدیدی را برای ارزیابی اعتبار مدل های نظری در زیر سایه مشاهدات باز می کند.» جزئیات بیشتر این پژوهش در نشریۀ Cosmology and Astroparticle Physics منتشر شده است. ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ منبع: sci-news.com

طراحی بزرگترین نقشه سه  بعدی از ۱٫۲ میلیون کهکشان
طراحی بزرگترین نقشه سه بعدی از ۱٫۲ میلیون کهکشان
بیگ بنگ: یک تیم بین‌المللی از ستاره‌شناسان بزرگترین نقشه سه‌بعدی تاکنون را از کهکشان‌های دور طراحی کرده‌اند و امیدوارند که این نقشه بتواند به آنها در سنجش بهتر انرژی تاریک کمک کند. قسمتی از نقشه ی ساختارهای بزرگ مقیاس کیهانی که در طیف باریونی بدست آمده است. هر نقطه در این تصویر موقعیت یک کهکشان را در طی ۶ میلیارد سال گذشته نشان می دهد. به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، انرژی تاریک یک شکل اسرارآمیز از نیروی مرتبط با انبساط شتابدار جهان است و ۶۸٫۳ درصد کیهان را تشکیل می‌دهد. محققان معتقدند که ذات این انرژی ناشناخته احتمالا مهمترین سوال در حوزه ستاره‌شناسی امروز است. حل این معما می‌تواند بطور چشمگیری درک انسان را از فضا، ماده و زمان ارتقاء بخشد. این نقشه سه‌ بعدی حدود یک چهارم آسمان را در بر می‌گیرد و حجمی بیش از ۶۵۰ میلیارد مکعب سال نوری را نمایش می‌دهد. این پروژه طی پنج سال با همکاری صدها دانشمند پروژه نقشه‌برداری دیجیتال آسمان اسلون در برنامه بررسی طیفی نوسان باریون انجام شده است. این برنامه به بررسی چگونگی هدایت انبساط جهان توسط انرژی تاریک می‌پردازد. این مطالعه بلند پروازانه نجومی که با هدف ارائه تصاویر مرئی دقیق از یک چهارم آسمان و یک نقشه سه‌بعدی از بیش از یک میلیون کهکشان و اختروش طراحی شده است، از یک تلسکوپ مرئی زاویه باز ۲٫۵ میلیمتری در رصدخانه آپاچی پوینت در نیومکزیکو استفاده می‌کند. این بزرگترین نقشه سه‌بعدی جهان توسط نیروهای رقیب ماده تاریک و انرژی تاریک شکل گرفته است و به محققان اجازه می‌دهد نرخ انبساط جهان را اندازه‌گیری کند. آنها از این طریق قادر خواهند بود میزان ماده و انرژی تاریک را تعیین کنند. در این تصویر بخشی از نقشه سه بعدی کیهانی را می بنید. مستطیل ِ سمت چپ حاوی نزدیک به ۱۲۰،۰۰۰ کهکشان است که تقریبا ۱۰ درصد از کل این بررسی ها را نشان می دهد. نرخ انبساط جهان توسط اندازه نوسانات طیف باریونی در آرایش سه‌بعدی کهکشان‌ها تعیین می‌شود. این نوسانات همان اختلالات یا امواج فشار در تراکم ماده مرئی هستند که مانند امواج صوتی یک ردپای صوتی از خود به جای می‌گذارند. محققان این امواج فشار و ردپای آنها را پس از بیگ‌ بنگ دنبال کردند که هنگام توزیع ماده در جهان ۴۰۰ هزار ساله منجمد شده بودند. با این روش، آنها توانستند ارتباط واضحی را بین جهان تازه متولد شده و خوشه‌بندی شدن کهکشان طی هفت تا ۱۲ میلیارد سال بعد مشاهده کنند. به گفته محققان، جهان امروزی هر ۱۴۵ میلیون سال با نرخ یک درصد از همه جهات منبسط می‌شود. اگر انرژی تاریک وجود نداشت، این انبساط کندتر می‌شد. این نقشه قادر است میزان خوشه‌بندی کهکشان‌ها و ستارگان با یکدیگر را به عنوان تابعی از زمان اندازه‌گیری کند و به محققان اجازه می‌دهد تا با دقت بسیار بالایی نظریه نسبیت عام را در سطح کیهانی آزمایش کنند. آنها همچنین می‌توانند کهکشان‌هایی را که به دلیل نیروی جاذبه به سمت مناطق دارای ماده بیشتر جهان حرکت می‌کنند، مشاهده کنند. یافته‌های این پروژه در مجله Monthly Notices of the Royal Astronomical Society منتشر شده است. سایت علمی بیگ بنگ / منبع: astronomynow.com
پروژه ای برای تهیۀ نقشه از تمام جهان ِ شناخته شده!
پروژه ای برای تهیۀ نقشه از تمام جهان ِ شناخته شده!
بیگ بنگ: در سال ۱۹۹۷، گروهی متشکل از دانشمندان و کیهان شناسان برای تاسیس مرکز ابر کامیپوتر کاسموس(CASMOS) در دانشگاه کمبریج گرد هم آمدند. زیر نظر فیزیکدان معروف استیون هاوکینگ این مجموعه و این ابرکامپیوتر برای تحقیق در زمینه های کیهان شناسی، اختر فیزیک و فیزیک ذرات به هدف رمزگشایی از بزرگ ترین اسرار جهان، شروع بکار کردند. پروفسور استیون هاوکینگ به گزارش بیگ بنگ، چندی پیش، در آنچه که به عنوان “ادای احترام به استیون هاوکینگ ” گفته شد، مرکز کاسموس از شروع یکی از بزرگترین آزمایشات در زمینه نقشه برداری کیهانی خبر داد. اساسا، آنها در صدد تهیه ی کامل ترین نقشه سه بعدی از جهان نخستین تا به امروز، طرح کامل میلیون ها ساختار کیهانی شامل کهکشان ها، سیاهچاله ها و ابرنواخترها، هستند. تهیه این نقشه با بکارگیری از امکانات ابرکامپیوتر مستقر در دپارتمان ریاضیات کاربردی و فیزیک نظری دانشگاه کمبریج صورت می گیرد. در حال حاضر این ابر کامپیوتر بزرگترین حافظه مشترک¹ در اروپاست، که دارای ۱۸۵۶ هسته پردازنده Xeon E5 اینتل،۳۱ پردازنده MIC اینتل و ۱۴٫۵ ترابایت حافظه مشترک، است. تصویر ۳ بعدی هم براساس اطلاعات دو بررسی قبلی، اطلاعات حاصل از ماهواره پلانک و پروژه نقشه برداری انرژی تاریک(DES)²، تهیه می شود. پیش از این، تیم کاسموس از اطلاعات تصاویر  تابش  پس زمینه کیهانی، تابش حاصل از بیگ بنگ، که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد استفاده کردند. تصاویر قدیمی ترین نور در کیهان به فیزیکدانان این امکان را داد تا تخمین های خود پیرامون سن جهان ( ۱۳٫۸۲ میلیارد سال) را تصحیح کنند و بتوانند سرعت نرخ انبساط کیهان را بدست آورند. تصویری از ابر کامیپوتر کاسموس این داده ها با اطلاعات حاصل از پروژه نقشه برداری انرژی تاریک که انبساط کیهان را در ۱۰ میلیارد سال اخیر نشان میدهد، تلفیق می شود. با استفاده از همه اینها، تیم کاسموس توزیع اولیه ماده در جهان را با گسترش های بعدی آن مقایسه کنند تا ببیند چگونه میتوان این دو را به هم مرتبط ساخت. در حالی که شبیه سازی های کیهانی در گذشته  به تکامل و ساختارهای بزرگ مقیاس در جهان توجه داشته است که از این شبیه سازی ها می توان به پروژه تکامل و اجتماع کهکشان ها و محیط خود- اگل(EAGLE) و پروژه نقشه برداری که توسط موسسه فیزیک و ریاضیات جهان در دانشگاه توکیو انجام پذیرفت، اشاره کرد، این اولین بار است که دانشمندان به مقایسه اطلاعات جهان اولیه تا تکامل کنونی اش می پردازند. این پروژه همچنین در انتظار دریافت اطلاعات بیشتر از کاوشگر اقلیدوس سازمان فضایی اروپاست که راه اندازی آن برای سال ۲۰۲۰ برنامه ریزی شده است. این کاوشگر در این ماموریت شکل و انتقال به سرخ کهکشان ها با نگاه به ۱۰ میلیارد سال گذشته اندازگیری خواهد کرد که این نتایج به دانشمندان در درک هندسه “جهان تاریک ” کمک می کند( به این معنا که چگونگی تاثیر ماده تاریک و انرژی تاریک را بر کهکشان ها درک میکنیم) از برنامه نقشه ۳ بعدی مرکز کاسموس در کنفرانس علمی استارموس(starmus) که در تاریخ ۲ تا ۲۷ جولای ۲۰۱۶ در تنریف اسپانیا برگزار میشود، پرده برداری خواهد شد. تصویری هنری از کاوشگر اقلیدوس سازمان فضایی اروپا که در سال ۲۰۲۰ راه اندازی می شود. نام این پروژه “فراتر از افق – ادای احترام به استیون هاوکینگ ” انتخاب شد، علاوه بر اینکه او کسی بود که تیم کاسموس را گرد هم آورد، به خاطر تعهد طولانی هاوکینگ به فیزیک و کیهان شناسی این عنوان برای پروژه انتخاب شد. پروفسور شلارد در یک مصاحبه مطبوعاتی با خبرگزاری کمبریج گفت ” هاوکینگ نظریه پرداز بزرگی هست ولی او همیشه می خواهد که نظریه های خود را در مقابل مشاهدات آزمایش کند ” او همچنین گفت:« نقشه ۳ بعدی از جهان با موقعیت میلیون ها کهکشان به زودی به وجود خواهد آمد.» همچنین هاوکینگ، اولین مدال استیون هاوکینگ را برای انتشار علم اهدا می کند، جایزه ای که توسط هاوکینگ پایگذاری شد و به کسی که کمک به ترویج علم از طریق رسانه مانند سینما، موزیک، مقاله و هنر کرده باشد، تعلق می گیرد. از سایر سخنرانان که در این رخداد حضور دارند، می توان به کریس هدفیلد، نیل دگراس تایسون، مارتین ریس، اشاره کرد. طبیعتا امید است با ایجاد این نقشه ۳ بعدی کیهانی، تئوری های حاضر در کیهان شناسی که شامل سن کنونی جهان و  مدل استاندارد کیهان شناسی هستند، تائید گردد. یکی از این مدل ها لامبدا – سی دی ام³ است که به عقیده استیون هاوکینگ این نظریه می تواند ما را یک قدم به تئوری همه چیز نزدیک کند. پی نوشت: ۱- حافظه مشترک: حافظه مشترک یا حافظه اشتراکی حافظه‌ای است که می‌تواند به طور هم‌زمان توسط چندین برنامه مورد دستیابی قرار گیرد. این کار به منظور برقراری ارتباط بین برنامه‌ها و همچنین پرهیز از قرار دادن کپی‌های زائد اطلاعات در حافظه انجام می‌شود. ۲- پروژه نقشه برداری انرژی تاریک(DES): یک نقشه برداری نوری/نزدیک به فروسرخ که هدف آن بررسی پویایی انبساط جهان و رشد ساختار های مقیاس بزرگ بوده است . این اطلاعات حاصل همکاری موسسات و دانشگاه های آمریکا، برزیل، اسپانیا، آلمان، انگلیس و سوئیس بوده است. ۳- تئوری لامبدا سی دی ام (Lambda Cold Dark Matter): یا ماده تاریک سرد لامبدا، حاصل پارامتری‌سازی مدل بیگ بنگ در کیهان‌شناسی فیزیکی است. در این مدل جهان شامل یک ثابت کیهانی (Λ ) – که وجود آن به انرژی تاریک نسبت داده می‌شود – و همچنین ماده تاریک سرد (CDM) است. اغلب از این مدل با نام مدل استاندارد کیهان شناسی بیگ بنگ یاد می شود زیرا ساده ترین مدلی است که توضیح خوبی برای ویژگی‌های کیهان ارائه می‌دهد. ترجمه: امیر علی حریری/ سایت علمی بیگ بنگ منبع: universetoday.com
نقشه ی ۱۸۷ میلیون پیکسلی از کهکشان راه شیری رونمای
نقشه ی ۱۸۷ میلیون پیکسلی از کهکشان راه شیری رونمای
بیگ بنگ: اخترشناسان برای نخستین‌ بار مرکز کهکشان راه‌ شیری و بخش وسیعی از آسمان شب زمین را در قالب نقشه‌ای با کیفیت و با جزئیات بالا به نمایش گذاشتند. نقشه کهکشان راه ‌شیری شامل مناطق اصلی مانند مرکز کهکشان با طول موج زیر یک میلیمتر و بخشی از طیف نوری بین محدوده فروسرخ و امواج رادیویی است. وقتی که شب‌ها به آسمان نگاه می‌ کنید، تنها ذراتی ناچیز از آنچه در حقیقت در پیش روی شما قرار گرفته‌است را مشاهده می‌کنید، زیرا آلودگی‌های نوری و جوی مانع از آن می‌شود تا واقعیت آسمان خود را به زمینیان نشان دهد. رصد‌خانه جنوبی اروپا در شیلی توانسته از میان غبار و نورهای مزاحم آسمان، چهره حقیقی کهکشان راه شیری را به تصویر بکشد. اخترشناسان در این رصد‌خانه با تکمیل پروژه ATLASGAL توانستند کامل‌ترین تصویر ممکن از کهکشان راه‌شیری را ارائه دهند،‌ تصویری که چهار برابر بزرگتر از تصاویری است که پیش از این از کهکشان به ثبت رسیده بودند. تصویر جدید توسط تلسکوپ APEX که در ارتفاع ۵۱۰۰ متری از سطح دریا در منطقه آتاکامای شیلی واقع شده‌ ثبت شده‌ است. این تصویر علاوه براینکه بسیار خیره‌کننده است، منطقه‌ای به طول ۱۴۰ درجه و به پهنای سه درجه را پوشش می‌دهد و اطلاعات مربوط به آن در ۷۰ مقاله متفاوت تشریح خواهند‌ شد. این تصویر همچنین اولین تصویری است که در آن صفحه کیهانی، جایی که بیشترین بخش جرم کهکشان در طول موج زیر-میلیمتری در آن واقع شده‌ است، و به اخترشناسان امکان می‌دهد تا از ابرهای گازی و غباری در دمای کمی بالاتر از صفر مطلق عکسبرداری کنند،‌ ثبت شده‌ است. محققان برای ثبت این تصویر از مجموعه‌ای از ابزارهای فوق حساس از قبیل دوربین بزرگ بلومتر یا LABOCA که تشعشعات دریافتی را براساس افزایش ناچیز دمای ناشی از این تشعشعات محاسبه می‌کند و می‌تواند تابش‌های رشته‌های تاریک و سرد غبارهای کیهانی که نورهای کهکشانی را مسدود می‌کنند را ردیابی کند، استفاده کرده‌اند. نتایج به دست آمده به واسطه اطلاعاتی که با استفاده از ماهواره پلانک آژانس فضایی اروپا جمع‌آوری شده‌ بودند،‌تکمیل شدند و به این شکل امکان اسکن بخشی بزرگتر از آسمان فراهم آمد. جزئیات بیشتر موقعیت و نقشه ها را در ویدئوی زیر مشاهده کنید: از آنجایی که در این تصویر ابرهای گازی به شدت متراکم نیز ثبت شده‌اند، می‌توان در آن مناطق شکل‌گیری ستاره‌ها را نیز مشاهده کرد و در کنار تمامی اینها، جالب‌ترین موضوع درباره نگاه کردن به چنین تصویری دانستن این موضوع است که بخش زیادی از این تصویر به گذشته‌های دور تعلق دارد و تصویری که از ذرات درخشان در این تصویر می‌بینید،‌ به گذشته‌های آنها تعلق دارد. از این رو ممکن است آنچه در این تصویر دیده می‌شود،‌ اکنون دیگر وجود نداشته باشد. صرفنظر از اینکه پروژه ATLASGAL تصاویر قدیمی یا جدید از کهکشان را در اختیار می گذارد، این پروژه امکان مطالعه عملکرد و جنس مواد تشکیل دهنده کهکشان را برای تمام محققان فراهم می کند. برای مشاهده ی تصویر اصلی می توانید به اینجا مراجعه کنید. سایت علمی بیگ بنگ / منابع: techtimes.com , sciencealert.com  
روشی جدید برای تهیۀ نقشه سه بعدی از کیهان
روشی جدید برای تهیۀ نقشه سه بعدی از کیهان
بیگ بنگ: ستاره شناسان دانشگاه بریتیش کلمبیا راهکار جدیدی برای اندازه گیری فاصله ی کهکشان های دور دست پیشنهاد داده اند که به فرآیند نقشه برداری از توزیع ماده در کیهان کمک می کند. دانشمندان با ارائه یک روش جدید قصد دارند نقشه ی جهان هستی را تهیه کنند. این تکنیک بر انفجارهای پررمز و راز انرژی موسوم به انفجارهای سریع رادیویی تکیه دارد. براساس این گزارش، بارقه های کوتاه و در عین حال متراکم امواج رادیویی تنها در ۱۰ موقعیت جداگانه ثبت شده اند و گرچه محققان عامل بروز آنها را نمی دانند، اما به گفته آنان، از این بارقه ها می توان برای اندازه گیری ابعاد کهکشان های دوردست استفاده کرد. همزمان با حرکت انفجارهای سریع رادیویی به سمت زمین، امواج رادیویی آنها منتشر می شوند و فرکانس های متفاوتی در زمان های مختلف به زمین می رسند. به گفته پژوهشگران، تفاوت زمان رسیدن فرکانس های مختلف به زمین می تواند سرنخ هایی در زمینه مقدار ماده کیهانی موجود میان منشاء انفجار و زمین، به دانشمندان ارائه دهد. گروهی از محققان سه دانشگاه کانادا برای کشف این سرنخ ها در پروژه ای با نام اختصاری CHIME همکاری دارند و در این راستا از یک تلسکوپ رادیویی استفاده می کنند. تصویری از تلسکوپ رادیویی CHIME که محققان در این پژوهش استفاده می کنند. ‘کریس سیگوردسون’ استادیار فیزیک و ستاره شناسی دانشگاه بریتیش کلمبیا می گوید: « این پروژه روزانه ظرفیت مشاهده ده ها تا صدها رخداد از این نوع را دارد، بنابراین می توانیم کاتالوگی از رخدادها تهیه کنیم. وی افزود: در صورتی که بارقه ها کیهانی باشند، می توانیم از این اطلاعات برای ساخت کاتالوگ کهکشان ها استفاده کنیم.» دانشمندان تصور می کنند که روش جدید علاوه بر اندازه گیری فاصله کهکشان ها، نقشه ای سه بعدی از کیهان هم ارائه می دهد و به تلاش دانشمندان برای درک تکامل جهان کمک می کند. محققان معتقدند که با استفاده از این بارقه ها می توان تصویری از چگونگی تکامل کهکشان ها در فضا ارائه داد. این مقاله در مجله Physical Review Letters منتشر شده است. سایت علمی بیگ بنگ / منبع: UPI
نقشه ناسا برای شکار یک سیارک
نقشه ناسا برای شکار یک سیارک
نقشه ی ناسا که به تازگی از آن پرده برداشته شده و هدفش گرفتن و به دام انداختن یک سیارک است، هنوز در گام های آغازین خود به سر می برد، ولی اکنون دیگر جزییاتی از شیوه ی کارکرد احتمالی این ماموریت بلندپروازانه آشکار شده است. مشاهده ویدئو اگر سرعت اینترنت به شما توان دیدن انیمیشن ناسا را نمی دهد، می توانید تصاویر جدا شده از آن را در پایین ببینید. باراک اوباما، رییس جمهور آمریکا در بودجه ی فدرال سال ۲۰۱۴ که روز چهارشنبه، ۱۰ آوریل منتشر شد، مبلغ ۱۰۵ میلیون دلار را به ناسا برای آغاز کردن برنامه ای جهت به دام انداختن یک سیارک و ایستاندن (پارک کردن) آن نزدیک کره ی ماه اختصاص داده. با انجام این کار که شاید تا سال ۲۰۲۱ انجام شود، فضانوردان خواهند توانست به کمک سامانه‌ی پرتاب موشک فضایی ناسا و کپسول اوریون، از این سنگ آسمانی بازدید نمایند. چارلز بولدن، رییس ناسا در بیانیه ای گفت: «این ماموریت یک شاهکار تکنولوژکی بی سابقه را نشان می دهد که یافته های علمی و توان های تکنولوژیکی تازه ای در پی خواهد داشت و به ما در نگاهبانی از سیاره ی مادریمان هم کمک خواهد کرد.» داده نمایی این عملیات ناسا همچنان در حال کار بر روی این برنامه و بررسی شیوه ی دقیق انجام آنست، برنامه ای که مقامات پیشاپیش آن را “پیشگام سیارک” یا “ماموریت بازیابی و بهره برداری از سیارک” نامیده اند. گرچه دیگر چیزهایی از آن برایشان قطعی و روشن شده است: کاوشگری که روانه ی پیگرد و گیر انداختن یک سیارک ۸ متری یا بیشتر خواهد شد، بی سرنشین است؛ و نیرویش را از پیشران های الکتریسیته ی خورشیدی دریافت می کند که با شتاب‌دهی به ذرات باردار (یون ها)، نیروی پیشران موردنیاز را فراهم می کند. پیشران های یونی در کاوشگرهای دیگر ناسا هم به کار رفته بوده اند. برای نمونه، فضاپیمای سپیده دم (Down) که همین تازگی، پس از یک سال گردش به دور سیارک غول پیکر وستا، آن را ترک کرد و راهی سیاره ی کوتوله ی سِرِس شد. ولی مهندسان باید برای فضاپیمای سیارک-گیر، گونه ی پیشرفته ای از این پیشران را بسازند زیرا قرار است این فضاپیما یک سنگ فضایی ۵۰۰ تُنی را تا چند میلیون کیلومتر جابجا کند. مایکل گازاریک، مدیر تکنولوژی فضایی در ستاد ناسا، در بیانیه ای گفت: «این برنامه پیشرفت فعالیت های تکنولوژیکی ما را در پیشران های الکتریسیته ی خورشیدیِ دارای توان بالا شتاب می بخشد.» البته شاید چند سال طول بکشد تا این فضاپیما به سیارک برسد. این فضاپیما سپس با گونه ای کیسه ی فضایی، سیارک را خواهد بلعید و احتمالا به کمک نیروی رانشی، چرخش آن را متوقف خواهد کرد. چنانچه مقام های ناسا در شرحی که روز چهارشنبه بر این ماموریت نوشتند: «فضاپیما سیارک را به مداری پایدار در سامانه ی ماه-زمین خواهد برد؛ جایی که فضانوردان بتوانند به آن جا رفته و سیارک را بررسی کنند.» این بازدیدها با کمک موشک اوریون و سامانه ی پرتاب موشکی امکان پذیر خواهد شد که دارد برای بردن گروه فضانوردان تا سال ۲۰۲۱ آماده می شود. در انیمیشن ناسا فضانوردانِ سوار بر کپسول اوریون را می بینیم که به سراغ سیارک می روند، در حالی که کاوشگر سیارک-گیر هنوز آن را در خود گرفته است. در این ویدیو، فضانوردان با راهپیمایی فضایی خود را به بالای سیارک می رسانند و با گشودن بخش کوچکی از کیسه، به آن دسترسی می یابند. آن ها با کمک چکش و ابزارهای دیگر، چند تکه از سیارک جدا می کنند و سپس با این نمونه های گرد آمده، به زمین بازگشته و در اقیانوس فرود می آیند. کل این اندیشه ی بازیابی سیارک همانند اندیشه ایست که پژوهشگران بنیاد پژوهش های فضایی کِک در کلتک پاسادنا پیشنهاد کرده بودند. در یک پژوهش امکان سنجی که پارسال منتشر شد، گروه کِک کل هزینه‌ی چنین عملیات رباتیک و بازگشتی را ۲.۶ میلیارد دلار برآورد کرده بودند. ناسا هنوز برآورد خود از هزینه ی این عملیات را منتشر نکرده ولی به گمان مقامهای این آژانس، عملیات می تواند با هزینه‌ی کمتر انجام شود. الیزابت رابینسون، سردفتردار امور مالی ناسا روز چهارشنبه در یک نشست رسانه ای گفت: «گروه کِک همه ی کارهایی که ما از پیش در پایگاهمان آغاز کرده ایم را در نظر نگرفته، از همین رو به ۲.۶ میلیارد دلار نیاز نخواهیم داشت.» وی افزود که همچنین تمرکز گروه کک بر گیر انداختن یک سیارک از جنس کندریت کربن دار است. این سیارک ها از دید ساختاری گوناگونند و سرشار از مولکول های آلی پیچیده، فلز، و مواد گریزایی مانند آب نیز هستند. رابینسون همچنین گفت که کندریت های کربن دار بسیار دورتر از دیگر گونه های سیارک های نزدیک-زمین پیدا می شوند و از همین رو، به چنگ آوردن و بازیابیشان وقت گیرتر و گران تر است. از این نظر، ناسا چندان کاری با جنس سنگی که می خواهد گیر بیندازد ندارد. وی گفت: «به این دو دلیل، ما فکر می کنیم که هزینه ی چنین کاری در بودجه ی تازه کمتر از ۲.۶ میلیارد دلار می شود.» تصاویری جدا شده از ویدیوی پویانمایی ناسا از ابتدا تا انتهای ماموریت ۱- برنامه ی پیشگام به چنگ آوردن سیارک برنامه ی ماموریت تازه ی ناسا به نام “بازیابی و بهره برداری سیارک” این است که شاید تا سال ۲۰۲۱، یک سیارک کوچک را به دام انداخته و آن را در مداری بالا نزدیک ماه جای دهند به گونه ای که فضانوردان بتوانند به سوی آن رفته و سطحش را بررسی نمایند. ۲- پیشرانش الکتریکی خورشیدی برای کاوشگر سیارک-گیر در برنامه ی پیشنهادی ناسا برای بازیابی سیارک، تکنولوژی های پیشران الکتریکی پیشرفته ای به کار می رود، مانند آن چه در این برداشت هنری از چنین فضاپیمایی می بینید. ۳- شیوه ی کارکرد فضاپیمای ناسا برای گیراندازی و بازگرداندن سیارک در این تصویر داده نمایی (بالای صفحه)، شیوه ی اجرای نقشه ی بلندپروازانه ی ناسا برای گیراندازی سیارک را می بینید. ۴- فضاپیمای سیارک-گیر ناسا هدف ناسا اینست که یک سیارک نزدیک به زمین را در نزدیکی کره ی ماه نگه دارد، به گونه ای که تا سال ۲۰۲۵ فضانوردان بتوانند از آن بازدید کنند. در این نگاره ی هنری، یک فضاپیمای فرضی دیده می شود که سیارکی را در کیسه‌اش به دام انداخته است. ۵- فضاپیمای سیارک-گیر ناسا این نمایی از یک ویدیوی ناسایت که رویارویی فرضی یک سیارک با فضاپیما را نشان می دهد. در این رویارویی، فضاپیمای روباتیک به یک سیاره ی کوچک نزدیک می شود تا آن را به دام انداخته و برای بررسی، به نقطه ای نزدیک ماه ببرد. ۶- فضاپیمای سیارک-گیر کیسه اش را می گشاید فضاپیمای ناسا برای گرفتن یک سیارک، تله ای کیسه-مانند به کار می برد که سنگ فضایی به طور کامل درون آن برود. این عکس هم نمایی از ویدیوییست که کیسه ی فضاپیما را در نخستین مرحله ی گشوده شدن نشان می دهد. ۷- کیسه ی آماده برای ماموریت سیارک-گیری در این تصویر هم کیسه ی فضاپیما در حال گشوده و آماده شدن برای گرفتن سیارک دیده می شود. ۸- ادامه ی روند سیارک-گیری این نمای هنری هم فضاپیمای بی سرنشین ناسا را نشان می دهد که دارد به سیارک نزدیک می شود تا آن را به دام انداخته و به جایی نزدیک ماه ببرد. ۹- به دام انداختن سیارک این نگاره هم فضاپیمای بی سرنشین ناسا را نشان می دهد که دارد سازوبرگ سیارک-گیریش را آماده می کند. ۱۰- بلعیدن سیارک در این عکس، فضاپیمای روباتیک ناسا یک سیارک را در کیسه اش گرفته و می خواهد به جای دیگر ببرد. ناسا بر آنست که تا سال ۲۰۲۵، و چه بسا تا ۲۰۲۱، سیارکی را به دام انداخته و به نقطه ای نزدیک ماه ببرد تا فضانوردان بتوانند آن را بررسی کنند. ۱۱- نمای سیارک از درون کیسه نمایی از درون کیسه ی فضاپیما که آن را در حال بلعیدن سیارک نشان می دهد. ۱۲- سیارک در دام! با بلعیده شدن سیارک، ناسا آن را به خوبی و تنگ در پوشش سبد فضاپیما نگه می دارد تا بتواند آن را با آرامش به نقطه ای “اینسوماهی” (cis-lunar – جایی در فضای میان زمین و ماه که رو به زمین است) منتقل کند. ۱۳- بازگشت از عملیات سیارک-گیری اکنون فضاپیمای ناسا سیارک را در اختیار گرفته و با روشن کردن موتور پیشران خود، رهسپار نقطه ای در میان ماه و زمین می شود. ۱۴- موشکی که فضانوردان را برای بررسی سیارک به فضا می برد ناسا پس از پایان عملیات رباتیک سیارک-گیری و جای دادن آن در فضای اینسوماهی، فضاپیمای سرنشین داری را به سوی آن می فرستد تا از آن نمونه بردارند. ۱۵- مسیر عملیات سیارک-گیری یک کپسول فضایی اوریون با دستکم دو فضانورد راهی نقطه ای می شود که سیارک در آن نگه داشته شده. اینجا نمایی از یکی از مسیرهای احتمالی این دیدار را می بینید. ۱۶- سفر به سوی فضاپیمای سیارک-گیر کپسول فضایی اوریون در راهِ رسیدن به سیارکی که نزدیک ماه نگه داشته شده است. ۱۷- پیوستن کپسول اوریون به فضاپیمای سیارک-گیر فضاپیمای اوریون پس از رسیدن به فضاپیمای رباتیکی که با سیارک در کنار ماه نگه داشته شده، با بهره از یک بازوی رباتیک به آن می پیوندند تا بتوانند سیارک را بررسی کنند. ۱۸- کپسول سرنشین دار در کنار فضاپیمای سیارک-گیر کپسول اوریون پس از رسیدن به فضاپیمای سیارک-گیر در کنار آن پهلو می گیرد تا فضانوردان بتوانند با راهپیمایی فضلیی به سراغ سیارک بروند. ۱۹- راهپیمایی فضایی به سوی سیارک فضانوردانِ سرنشین کپسول اوریون پس از پهلو گرفتن آن در کنار فضاپیما و سیارک، به سوی آن می روند تا آن را بررسی کرده و نمونه هایی از آن گرد آورند. ۲۰- دو فضانورد در کنار سیارک دو فضانوردی که با کپسول اوریون به سیارک رسیده بودند در حال بررسی و گردآوری نمونه از آنند. ۲۱- تکه ای که از سیارک کنده شده فضانوردان نمونه هایی را از سیارک جدا کرده و به چنگ می آورند. ۲۲- فضانوردان نمونه ها را به درون کپسول می آورند فضانوردان با نمونه هایی که از سیارک جدا کرده اند به درون کپسول اوریون بر می گردند. ۲۳- کیسه به گرد سیارک فشرده شده پس از پایان عملیات نمونه برداری، فضانوردان سوار بر کپسول اوریون، از فضاپیمای سیارک-گیر جدا شده و راهی بازگشت به زمین می شوند. ۲۴- بازگشت اوریون به زمین این نما از ویدیوی ناسا هم بازگشت کپسول اوریون و نزدیک شدنش به زمین را نشان می دهد. ۲۵- پایان عملیات با فرود کپسول اوریون در آب کپسول اوریون چترهای نجانش را گشوده و آماده ی افتادن به درون آب اقیانوس است. یک ستاره در هفت آسمان Read More : http://www.space.com/20610-nasa-asteroid-capture-mission-infographic.html http://www.space.com/20612-nasa-asteroid-capture-mission-explained.html http://www.nasa.gov/mission_pages/asteroids/news/asteroid_initiative.html